เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา หม่ามี้พาจงหลี่กลับไปที่คลีนิคอีกรอบนึง หลังจากที่

 

ตัวร้อนมา ห้าวันแล้วกินยาหาย แล้วก็กลับมาใหม่ พอพาไปหมอเจอหน้าก็

 

 

 

ตกใจว่าทําไมลูกยังไม่หาย หมอเลยบอกว่าจะพาไปโรงบาลมั้ย หม่ามี้กับ

 

 

ป๊าเลยบอกว่าพาไปดีกว่า หมอบอกว่า หมอจะเขียนจดหมายส่งตัวไปให้

 

เอาไปยื่นได้เลย ตอนนั้นกว่าจะไปถึง เกือบๆสี่ทุ่มแล้ว ป๊าเลยบอกว่าเรา

 

ต้องเข้าเอ็มมาเจนซี่แล้ว พอไปถึง เค้าจับวัดตัวจงหลี่ แล้วรอหมอ นึกว่า

จะได้

หมอจีน แต่กลับได้หมอคนอินเดีย เพราะปรกติถ้าเป็นของเอกชน เวลาไป

หา เค้าจะเลือกหมอให้ ถ้าเราเป็นคนจีน ก็จะเลือกหมอจีน แต่อันนี้ต้อง

 

ขึ้บกับเราด้วย แต่จะหมอคนอะไร พูดภาษาอะไร คนจีนที่นี้ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว

ภาษาอะไรสปีคมาเหอะ ได้อยู่แล้ว

 

ตามสบาย แต่หม่ามี้ก็กังวลเล็กน้อยเพราะได้หมอ

คนอินเดีย จะพูดอังกฤษ แต่อังกฤษหม่ามี้ ไม่ค่อยได้เรื่อง ฟังได้ แต่ถ้า

โต้ตอบมี้จะคิดนานมากๆๆ ฮ่าๆ สุดท้าย หมอมีให้เลือก สองอย่างคือแอด

มิทกับ พรุ่งนี้มาอีกรอบวันนี้เอา แก๊สไปพ่นกับกินยาก่อน แต่หม่ามี้กับป๊า

ตัดสินใจให้หนูอยู่ที่โรงบาลดีกว่า ถึงอาการไม่หนักมากก็ตาม หมอเลยบอกกับป๊าว่า ให้ป๊าเอาใบนี้ไปให้ทางเคาเตอร์

เค้าจะ ให้เซ็นเอกสาร จะพักรักษาที่นี้รวมถึงค่าใช้จ่ายทั้งหมดด้วย ว่าคุณ

จะจ่ายแบบไหน แล้วหมอก็เดินมาบอกกับมี้ว่า ให้อุ้มลูก ไปข้างหลังหมอจะ

พ่นแก๊สให้ พอพ่นแก๊สเสร็จ สงสารจงหลี่มากๆๆ แล้วต้องเจาะตรงมือหา

เส้นเพื่อจะตรวจเลือด แต่เจาะสองข้าง เลือดก็ไม่ค่อยมีออกมา จงหลี่ร้องดัง

มากๆๆๆๆๆๆๆ ตอนนั้นมี้ออกมาแล้วให้ป๊าเข้าไปแทนเพราะทนเห็นลูกเจ็บตัวไม่ได้

 

 

พอเจาะเสร็จ เราก็ไปห้องเอ็กซเรย์กัน หมอก็บอกว่าลูกมีเสมหะในปอดเยอะ

มาก พอคุยกับหมอเสร็จ ได้ห้องพัก พยาบาลเป็นคนจีนซะส่วนใหญ่มี้เลย

ไม่ต้องลําบากป่าป๊าที่จะต้องเป็นคนพูดทั้งหมด  เพราะภาษาจีนมี้

 

เม้าส์ได้สบายเพราะกลางคืนมี้ต้องนอนค้างกับจงหลี่ที่โรงบาลสองคน  แถม

ก่อนกลับได้เพื่อนคนจีนมาอีกหลายคนเลย ไม่มีคนรู้เลยนะว่ามี้เป็นคนไทย

บอกทําไมภาษาจีนกลางคุณดีจัง ไม่น่าเชื่อจะเป็นคนไทย เหอะะๆๆ มี้ก็บอกเค้าว่าไม่เก่งหรอกค่ะ ก็ไม่เก่งจริงๆอ่ะเนอะ

แค่พูดตามหนังแค่นั้นเอง

ตอนแรกจะเลือกห้องส่วนตัว แต่ป๊าห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายเลยเอาแค่สองเตียงพอ กะว่าถ้าเกินงบป๊าจะเป็นคนออกเอง

 

ห้องจัดว่า ดีทีเดียว

 

ส่วนลูกทั้งสองพอเปลี่ยนเตียงให้ก็เกือกกลิ้งกันใหญ่เลย     ดูหน้าลูกชายมี้ซิ

ขนาดป่วยยังหล่อเลยนะเนี้ย

 

 

จงหลี่นอนที่โรงบาลสองคืนมี้กลัวว่าเหวินมาอยู่ด้วยจะเหงาเลยตกเอาโน๊ตบุค

มาด้วยเพื่อไว้ให้เล่นเกมส์

ทุกครั้งที่มี้เห็นหนู ดมแก๊ส มี้ล่ะอดสงสารไม่ได้ แต่ก็ยังมีกะใจถ่ายรูปดูดิฮ่าๆๆๆ

 

 

วันนี้ป๊ากับมี้ตกลงกันว่า  จะให้ป๊ากลับไปทํางานเพราะที่ทํางานป๊าก็ไม่ไกลจากที่นี้มาก

แค่สิบนาทีเอง แต่มี้ก็ไม่ได้ให้ป๊ากลับมาหรอก  เดี๋ยวมีอะไรจะรายงานไปเอง

อีกอย่างลูกไม่ได้เป็นอะไรมากด้วย  แล้ว ลูกน้องป๊าก็รถชน ป๊าต้องไปเยี่ยมด้วย

สรุปป๊าต้องเอาเหวินมาส่งให้มี้ตอนเจ็ดโมงเช้าแล้วไปทํางาน

เมื่อเช้ากับข้าวจงหลี่มาส่ง  มี้ก็ลืมไปเลยว่า จงหลี่ไอ  ทางโรงบาลโทรมาตั่งแต่ตอนเข้า

แอดมิทแล้วว่า จะกินโจ๊กกอะไร   มี้ก็ก็ไม่ได้คิดอะไร ตอบโจ๊กไก่ไปเลย เพราะคิดแต่ว่า  โรงบาลนี้ไม่มีหมูชัวส์   แต่สุดท้ายจงหลี่ก็กินได้ แต่ไม่ได้ตักไก่ให้กิน ให้กินโจ๊ก

เปล่าๆ กลางวัน มาส่งอีกเลยให้เหวินกินเลยเพราะจงหลี่รอกินรอบเย็นอีกรอบนึงแค่นั้น

 

 

 

ตอนกลางวันมี้พาเหวินลงไปกินข้างล่างที่โรงอาหารกัน

 เดินผ่านชั้นล่างโรงบาลที่นี้เหมือนล๊อบบี้โรงแรม

เลยสวยมากๆๆ ก็สมราคาหน่ะเนอะ ป๊าเข้าใจเลือกโรงบาลจริงๆๆ

 

ตอนเย็นหมอเดินมาบอกกับมี้ว่า ให้ออกได้แล้ว  แต่จะให้ แก๊สไปดมที่บ้าน

แล้วก็ บราๆๆ  ข้อต้องที่ต้องห้ามไปโน่นไปนี้เยอะจัง  อันนี้กินไม่ได้โน่นกินไม่ได้  นอนไม่ถึงสองวันเลยนะนั้นมันคิดเต็มๆ  แต่ดูบิลแล้ว มันลดคาห้องให้

เกือบ 80rmก็800ร้อยบาทไทยได้  รวมแล้วเสียไป เกือบ 2000 rm

นอนวันละหมื่นบาทเลยหรือเนี้ย ถ้าจ่ายตังเองก็เครียดนะช่วงนี้จน ฮ่าๆๆ แต่บอริสัดป๊าออกให้หมดเลยไม่ต้องเสียเลยสักบาท  ถึงบอกงัยป๊าหนูเลือกโรงบาลได้ดีมาก บอริสัดป๊า สวัสดิการดีมาก

กลับมาทําที่บ้านต่อ

ปล มือถือ ไม่สวยเลย